Polish
English
KALENDARZ
zwiń hide calendar
pokaż cały miesiąc
KASA BILETOWA

telefon:

+48 (12) 296 61 45

czynna


w wakacje kasa nieczynna

 REZERWACJA

tel/fax:

tel. ++48 (12) 296 61 45

e-mail:

KALENDARIUM

KONCERT SYMFONICZNY

2019-06-07, Piątek
19:30

miejsce: Sala Filharmonii

cena biletów:
55 zł
45 zł
35 zł
Zarezerwuj bilet
fot. Jean-Baptiste Millot
powiększ

wykonawcy:

Orkiestra Filharmonii Krakowskiej
Charles Olivieri-Munroe – dyrygent
Cyprien Katsaris – fortepian

 



repertuar:

Witold Lutosławski – Wariacje symfoniczne
Johann Sebastian Bach – Koncert fortepianowy f-moll BWV 1056
Franz Schubert – Fantazja C-dur Wanderer-Fantasie op. 15, D.760 (aranż. F. Liszt)
Richard Strauss – Tako rzecze Zaratustra op. 30
 

Cyprien Katsaris - francuski pianista pochodzenia cypryjskiego. Naukę gry na fortepianie Cyprien Katsaris rozpoczął w wieku 4 lat w Kamerunie, gdzie spędził dzieciństwo. Jego pierwszą nauczycielką była Marie-Gabrielle Louwerse. Po ukończeniu Konserwatorium Paryskiego, gdzie studiował w klasie fortepianu Aline van Barentzen i Monique de la Bruchollerie oraz kameralistyki René Leroy i Jeana Hubeau, w 1972 r. został jedynym zachodnioeuropejskim zdobywcą nagrody w Międzynarodowym Konkursie Królowej Elżbiety Belgijskiej.
Jako solista współpracuje z najsłynniejszymi orkiestrami świata, w tym: orkiestrą Filharmonii Berlińskiej, Staatskapelle w Dreźnie, Wiedeńską Orkiestrą Kameralną, Orchestre Symphonique de Montréal, Concertgebouw w Amsterdamie, Orkiestrą Symfoniczną NHK w Tokio, orkiestrą Filharmonii Helsińskiej, Bukareszteńską Orkiestrą Filharmoniczną im. George’a Enescu oraz Orkiestrą Szwajcarii Romańskiej. Współpracował z takimi dyrygentami, jak: Leonard Bernstein, Mścisław Rostropowicz, Simon Rattle, Christoph von Dohnányi, Nikolaus Harnoncourt, Kent Nagano, Sandor Végh, Vladimir Fedoseyev, Leif Segerstam, Dmitri Kitajenko czy Karl Münchinger.
Artysta aktywnie działa również jako kameralista. Jest założycielem Katsaris Piano Quintet, który przyjmowany jest entuzjastycznie zarówno przez prasę, jak i publiczność obu Ameryk, Europy i Japonii. Prowadził kursy mistrzowskie w Nowym Jorku, Toronto, Salzburgu, Meksyku, Hongkongu, Hadze i Szanghaju. W latach 1977–2007 był także dyrektorem artystycznym Międzynarodowego Festiwalu w Echternach (Luksemburg).
W 1990 roku artysta zasiadał w jury XII Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie.
Jego działalność uhonorowana została wieloma odznaczeniami: Artysty UNESCO na Rzecz Pokoju (1997), Komandora Orderu Zasługi Wielkiego Księstwa Luksemburga (2009), Kawalera Orderu Sztuki i Literatury (Francja, 2000). Jest członkiem Stowarzyszenia Artyści dla Pokoju. Artysta wystąpił na festiwalu Chopin i jego Europa w 2012 r.
 


Fortepian bachowski i romantyczny

Koncert otworzą Wariacje symfoniczne, pierwszy znany i liczący się utwór Witolda Lutosławskiego (1913 – 1994). Dzieło powstało w 1938 roku, rok po uzyskaniu przez Lutosławskiego dyplomu kompozycji Konserwatorium Warszawskiego. Prawykonanie Wariacji odbyło się w kwietniu 1939 roku w studiu koncertowym Polskiego Radia w Warszawie i transmitowane było na antenie. Radiową orkiestrę poprowadził Grzegorz Fitelberg. Ten sam skład wykonał dzieło w Krakowie, w czerwcu 1939 roku, w ramach Festiwalu na Wawelu.
Pod względem języka dźwiękowego, trwający zaledwie 10 minut, cykl ośmiu wariacji z kodą, bliski jest dziełom Ravela, Strawińskiego, Szymanowskiego i Prokofiewa. „Jest to muzyka, w której słuchacza uwodzi przede wszystkim brzmienie, uroda szaty dźwiękowej, zmienność barw, kolorów orkiestry, dobieranych ze smakiem i inwencją. Aparatem orkiestry rozbudowanej […] Lutosławski posługuje się z wirtuozerią i rozmachem, olśniewając błyskotliwością pomysłów” – napisała o Wariacjach Barbara Smoleńska-Zielińska.

W latach 1734-39, a więc w okresie lipskim, Bach napisał Siedem koncertów na klawesyn, smyczki i basso continuo (BWV 1052-1058). Przeznaczone z myślą o cotygodniowym cyklu koncertów Collegium Musicum, którego lipski kantor był dyrektorem i wykonywane w słynnej kawiarni Zimmermanna. Większość z nich stanowią przeróbki wcześniejszych koncertów na instrumenty melodyczne, napisane prawdopodobnie w Köthen. W wielu przypadkach wersja na klawesyn jest jedyną, która przetrwała w zapisie. Utwory te są również pierwszymi w historii muzyki przykładami koncertów na instrumenty klawiszowe. Koncert nr 5 f-moll BWV 1056 usłyszymy na fortepian, trudno bowiem wyobrazić sobie pianistę, który nie gra Bacha.

To pochodzące z 1822 roku niezwykle oryginalne dzieło Franza Schuberta zajmuje wyjątkowe miejsce w jego twórczości fortepianowej. Co więcej, wywarło też ogromny wpływ na kolejnych romantycznych kompozytorów. Chodzi oczywiście o Fantazję fortepianową C-dur op. 15, nazwaną przez Franza Liszta Wandererphantasie (Fantazja Wędrowiec). Fortepian w tym jednoczęściowym utworze, opartym na planie formy sonatowej i cyklu sonatowego zarazem, potraktowany jest wirtuozowsko. Cały zaś utwór wyrasta z jednego motywu rytmicznego, który w rozmaitych konfiguracjach przenika wszystkie jego ogniwa (Allegro, Adagio, Scherzo i finałową fugę). Znamienne, że ów motyw zaczerpnął Schubert z własnej pieśni Wędrowiec, co przypomina o niezwykle silnym wpływie tego gatunku na jego twórczość instrumentalną, dość wspomnieć Kwartet smyczkowy „Śmierć i dziewczyna” czy Kwintet fortepianowy „Pstrąg”. Mistrzowskiej adaptacji Fantazji na fortepian i orkiestrę dokonał słynący z wielu znanych przeróbek Franz Liszt w opracowaniu z 1851 roku. W jego wersji Fantazja C-dur tylko zyskała, nabierając kolorów i rozmachu i stając się de facto jednoczęściowym koncertem fortepianowym.

Muzyka i filozofia

Do filozofii odnosi się słynny poemat symfoniczny Also spracht Zarathustra (Tako rzecze Zaratustra Richarda Straussa z 1896 roku, zainspirowany głośną książką Fryderyka Nietzschego. Dzieło zabrzmi w 70. rocznicę śmierci kompozytora.
Poemat, którego wykonanie pod batutą samego kompozytora zakończyło się wielkim sukcesem, miejsce w popkulturze dzieło zawdzięcza kultowej Odysei kosmicznej 2001 Stanley'a Kubricka z 1968 roku. Użyta w tym obrazie pełna patosu pierwsza sekwencja utworu (Wschód słońca), właśnie dzięki Kubrickowi na zawsze już powiązana będzie z historią kina, stanowiąc niedościgniony wzór na wykorzystanie muzyki w filmie. Ale dzieła Straussa nie można sprowadzać jedynie do słynnej introdukcji, po której następuje jeszcze osiem pozostałym ogniw odpowiadających rozdziałom książki Nietzschego: O Zaświatowcach, O wielkiej tęsknicy, O radości i namiętnościach, Pieśń grobowa, O Nauce, Powracający do zdrowia, Pieśń taneczna i Pieśń po nocy. Kto wie, być może i po dalsze fragmenty poematu upomni się w przyszłości kino.

Mateusz Borkowski

 



Koncert pod patronatem Polskiego Wydawnictwa Muzycznego
w ramach przedsięwzięcia TUTTI.pl
promującego wykonawstwo muzyki polskiej.


 

 



Wersja do druku
Tworzenie stron - Fabryka Stron Internetowych Sp. z o.o. CMS - FSite

© Filharmonia Krakowska 2010

Przez dalsze aktywne korzystanie z naszego Serwisu (scrollowanie, zamknięcie komunikatu, kliknięcie na elementy na stronie poza komunikatem) bez zmian ustawień w zakresie prywatności, wyrażasz zgodę na przetwarzanie danych osobowych przez Filharmonię Krakowską im. Karola Szymanowskiego do celów marketingowych, w szczególności na potrzeby wyświetlania reklam dopasowanych do Twoich zainteresowań i preferencji w serwisach Filharmonii Krakowskiej i w Internecie. Pamiętaj, że wyrażenie zgody jest dobrowolne, a wyrażoną zgodę możesz w każdej chwili cofnąć. dowiedz się więcej. Chcemy, aby korzystanie z naszego Serwisu było dla Ciebie komfortowe. W tym celu staramy się dopasować dostępne w Serwisie treści do Twoich zainteresowań i preferencji. Jest to możliwe dzięki przechowywaniu w Twojej przeglądarce plików cookies i im podobnych technologii. Informujemy, że poprzez dalsze korzystanie z tego Serwisu, bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki, wyrażasz zgodę na zapisywanie plików cookies i im podobnych technologii w Twoim urządzeniu końcowym oraz na korzystanie z informacji w nich zapisanych. Ustawienia w zakresie cookie możesz zawsze zmienić.Akceptuję