![](/static/images/logo.png)
![](/static/images/insytucja_kultury_logo.jpg)
![](/static/images/banner_rewalowyzacja_filharmonii.jpg)
![KASA BILETOWA](/headers/KASA%2520BILETOWA.gif)
telefon:
506 625 430
czynna
7.01 – 10–14, 15–19, 8.01 - 11:30–15:30, 17–18, 9.01 - 9:30–13:30, 17–18
![REZERWACJA](/headers/%2520REZERWACJA%250D%250A.gif)
tel/fax:
od poniedziałku do piątku w godzinach 9 - 16, tel. 504 856 500, 12 619 87 22
e-mail:
KONCERT ORATORYJNY
![fot. K. Kalinowski](/files/objects/7348/13/2.jpg)
powiększ
wykonawcy:
Orkiestra i Chór Filharmonii Krakowskiej
Charles Olivieri-Munroe – dyrygent
Marta Boberska – sopran
Katarzyna Haras – alt
Camille Thomas – wiolonczela
Teresa Majka-Pacanek – chórmistrz
repertuar:
Antonio Vivaldi – Gloria RV 589
Richard Strauss – Don Kichote op. 35, TrV 184
W pogoni za marzeniami błędny rycerz dokonuje wielu niezwykłych czynów. Nie rozumiany przez otoczenie, bywa za to uparty i szorstki...
Usposobienie Antonia Vivaldiego nie pomagało mu w karierze. Współcześni zarzucali kompozytorowi bezczelność i chęć wywyższania się. Często wykraczał poza wyznaczone przez nich ramy, a jednocześnie nie akceptował żadnych przejawów krytyki; wiedział, że jego przeznaczeniem są wielkie dzieła. W ciągu swojego życia Vivaldi stworzył kilka chóralnych kompozycji o tytule Gloria. Niestety – nie wszystkie przetrwały do naszych czasów. Gloria RV 589 powstała prawdopodobnie w 1715 roku. Vivaldi napisał ją dla zespołu sierocińca dziewczęcego Ospedale della Pietà w Wenecji. Utwór zyskał popularność dzięki wysiłkom włoskiego kompozytora Alfreda Caselli, który w 1939 roku doprowadził do wykonania Glorii w Sienie.
Porywczość i zawziętość cechowały najsłynniejszego błędnego rycerza w historii – wyśmiewanego przez zwykłych ludzi, walczącego z wiatrakami Don Kichota. Bohater powieści Miguela de Cervantesa stał się symbolem idealistów, naprawiających świat buntowników. Jego losy zainspirowały artystów parających się różnymi dziedzinami sztuki – w tym niemieckiego kompozytora Richarda Straussa, autora poematu symfonicznego opartego na wątkach z powieści Cervantesa. W utworze Straussa, opatrzonym podtytułem „wariacje fantastyczne na temat rycerski”, postać Don Kichota z La Manchy reprezentuje wiolonczela. Premiera kompozycji odbyła się w 1898 roku w Kolonii.
Dorota Staszkiewicz
Camille THOMAS
„Odkryta została nowa gwiazda wiolonczeli” (Jens Rasmussen, Duńskie Radio DR, 2014).
Nominowana w kategorii Debiut Roku 2014 do francuskiej nagrody Les Victoires de la Musique, francusko-belgijska wiolonczelistka została wybrana przez Musiq’3–RTBF do reprezentowania Belgii podczas konkursu Europejskiej Unii Nadawców, w którym otrzymała pierwsze miejsce i tytuł Nowego Talentu Roku 2014.Naukę gry na wiolonczeli rozpoczęła w wieku 4 lat. Kształciła się u Marcela Bardona i Philippe’a Mullera w Paryżu, studiowała u Stephana Forcka und Fransa Helmersona w Hochschule für Musik “Hanns Eisler” w Berlinie, następnie u Wolfganga Emmanuela Schmidta w Hochschule für Musik Franz Liszt w Weimarze.
Zdobyła liczne nagrody w krajowych i międzynarodowych konkursach, w tym w VII Międzynarodowym Konkursie Wiolonczelowym im. A. Janigro w Zagrzebiu, w Yamaha Music Foundation of Europe Strings Competition, w konkursie wiolonczelowym im. E. Baerta oraz w konkursie im. L. Bellana.
Camille Thomas regularnie występuje w prestiżowych salach koncertowych, m.in. Salle Gaveau, Théâtre des Champs-Élysées, Victoria Hall w Genewie, Palais des Beaux-Arts w Brukseli, Jerusalem Music Center, Konzerthaus w Berlinie. Jako solistka koncertuje z towarzyszeniem znakomitych zespołów: Sinfonia Varsovia, SWR Sinfonieorchester Baden-Baden, orkiestry filharmonii w Brukseli, Liège, Lille, Orchestre de Picardie, Orkiestra Filharmonii Słowackiej, Orkiestra Radia Słowackiego, Orchestre Symphonique de Bretagne, Orchestre Lamoureux, Orchestre de la Garde Républicaine, Orchestre des Nations-Unies, La Baule Symphonic, Junge Sinfonie Berlin i wiele innych, występując pod batutą znakomitych dyrygentów, takich jak Theodor Guschlbauer, Darrell Ang, Fayçal Karoui, Jean-Christophe Ferreaux, Pavel Baleff, Kristiina Poska, Debora Waldman, Giedrė Šlekytė, David Navarro-Turres, Antoine Marguier, Rastislav Stur, Aziz Shokhakimov.
Jej debiutancka płyta A Century of Russian Colors, nagrany z pianistką Beatrice Berrut dla wytwórni Fuga Libera (Outhere) w 2013 roku, została bardzo ciepło przyjęta przez międzynarodową krytykę (Choix de France Musique, de Volkskrant, La Libre Belgique). Kolejny album Réminiscences, poświęcony muzyce francuskiej, nagrany z pianistą Julienem Libeerem (La Dolce Volta 2016) został uhonorowany m.in. nagrodą CHOC Classica. Niedawno, jako pierwsza belgijska artystka, Camille Thomas podpisała kontrakt na wyłączność z Deutsche Grammophon – w 2017 wydała w tej wytwórni album z utworami C. Saint-Saënsa i J. Offenbacha, zarejstrowany z towarzyszeniem Orchestre National de Lille pod batutą Alexandre’a Blocha.
Koncerty Camille Thomas są transmitowane przez międzynarodowe stacje radiowe i telewizyjne, w tym ARD Das Erste, BR, TF1, France Musique, Radio Classique, Espace 2, DR Danemark, Musiq’3–RTBF, Deutscher Rundfunk. Artystka została ponadto wybrana jako jedna z „Gwiazd Jutra” do udziału w telewizyjnym show Rolando Villazona, prezentowanym na kanale Arte w marcu 2016.
W kwietniu 2018 roku w Théâtre des Champs-Elysées Camille Thomas dokonała z towarzyszeniem Orchestre de Chambre de Paris pod batutą Douglasa Boyda prawykonania skomponowanego specjalnie dla niej koncertu wiolonczelowego Never Give Up Fazila Saya. W sezonie 2017/2018 została także zaproszona do wspólnych występów z Deutsche Kammerphilharmonie Bremen pod kierownictwem Paavo Järviego, Staatsorchester Hamburg w Elbphilharmonie pod batutą Alondry de la Parra, Lucerne Festival Strings w Herkulessaal w Monachium, Orchestre national Bordeaux-Aquitaine, Orchestre de l’Opéra de Toulon, Filharmonii Północnoczeskiej, Filharmonii Krakowskiej, Orkiestry Symfonicznej w Aarhus, Orchestre de Bretagne, orkiestr w Massy, Awinionie, Liège.
Gra na instrumencie „Château Pape-Clément” z pracowni Ferdinanda Gagliano (Neapol 1788), użyczonym jej przez Bernarda Magreza.
Marta BOBERSKA – ukończyła z wyróżnieniem Akademię Muzyczną im. Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie śpiewu Janiny Skalik (1995). Podczas studiów była stypendystką Ministra Kultury i Sztuki oraz Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy.
W latach 1994–2017 solistka Warszawskiej Opery Kameralnej, na deskach tego teatru kreowała ponad czterdzieści ról w operach W.A. Mozarta, G. Rossiniego, G.F. Haendla, C. Monteverdiego, H. Purcella, G. Verdiego, J. Blowa, G. Rossiniego, D. Cimarosy, A. Scarlattiego, J.B. Lully’ego, A. Campry, jak również wykonała wiele partii oratoryjnych w dziełach J.S. Bacha, G.F. Haendla i innych. Obecnie związana jest z Polską Operą Królewską w Warszawie.
Współpracowała m.in. z Operą Narodową (Widma i Verbum nobile S. Moniuszki), Narodową Operą Łotewską w Rydze (Czarodziejski flet Mozarta), Opera Nova w Bydgoszczy (Mesjasz Haendla), Operą Krakowską (Così fan tutte Mozarta, Zemsta nietoperza J. Straussa). W sezonie 1998/1999 brała udział w produkcji Czarodziejskiego fletu pod dyrekcją Jeana-Claude’a Malgoire’a, wykonując partię Królowej Nocy (m.in. w Théâtre des Champs-Elysées w Paryżu). W Teatrze Powszechnym w Warszawie partnerowała Krystynie Jandzie w sztuce Maria Callas – lekcja śpiewu.
W repertuarze pieśniowym, kameralnym i oratoryjno-kantatowym Marta Boberska występuje w czołowych teatrach i salach koncertowych w kraju, a także w Niemczech, Francji, Belgii, Holandii, Szwajcarii, Finlandii, Omanie, Stanach Zjednoczonych, Libanie, Ukrainie, Rosji. W Japonii gości regularnie z recitalami z towarzyszeniem zespołu kameralnego. Brała udział w wielu festiwalach krajowych i zagranicznych (Wielkanocny Festiwal Ludwiga van Beethovena, Vratislavia Cantans, Chopin i jego Europa, Muzyka w Starym Krakowie, Festiwal Goldbergowski w Gdańsku, Muzyka w Zabytkach Warszawy, Warszawskie Spotkania Muzyczne, Al Bustan Festival w Libanie, Festival van Vlaanderen, Two Days & Nights of New Music w Odessie). Współpracuje z wieloma zespołami i wykonawcami muzyki dawnej. Interesuje się także muzyką współczesną – m.in. dokonała w 2003 prawykonania Five Poems by Emily Dickinson Marijna Simonsa w Mikkeli (Finlandia).
Występowała pod batutą takich dyrygentów, jak Jerzy Maksymiuk, Jan Krenz, Antoni Wit, Kazimierz Kord, Wojciech Michniewski, Jacek Kaspszyk, Tadeusz Strugała, Andrzej Straszyński, Tomasz Bugaj, Tadeusz Wojciechowski, Christopher Hogwood, Franz Brüggen, Jean-Claude Malgoire, Helmuth Rilling, Michael Zilm, Michel Plasson, Łukasz Borowicz, José Maria Florêncio, Kai Bumann, Ruben Silva, Michał Dworzyński.
Marta Boberska ma w dorobku wiele nagrań płytowych (m.in. Zenobia J.A. Hassego, Imeneo Haendla, Vanitas vanitatum K. Förstera, Euridice J. Periego, Opera omnia M. Mielczewskiego, Opera omnia G.G. Gorczyckiego, Tetide in Sciro D. Scarlattiego, Zemsta nietoperza J. Straussa, VIII Symfonia G. Mahlera), nagrywała ponadto dla radia i telewizji oraz filmu (muzyka Jana A.P. Kaczmarka w obrazach A. Holland oraz ścieżki dźwiękowe w filmach m.in. A. Wajdy). Album z mszami S. Moniuszki (DUX) z jej udziałem został wyróżniony w 2009 przez Polską Akademię Fonograficzną nagrodą Fryderyk.
Marta Boberska została odznaczona Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi oraz Brązowym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis.
Katarzyna HARAS – urodzona w 1980 roku w Katowicach. Ukończyła z wyróżnieniem Akademię Muzyczną w Katowicach w klasie Alicji Słowakiewicz-Wolańskiej. Uczestniczyła w kursach mistrzowskich, prowadzonych m.in. przez Teresę Berganzę i Teresę Żylis-Garę.
Laureatka Międzynarodowego Konkursu Wokalnego im. M. Schneidera-Trnavskiego (2008) oraz półfinalistka przesłuchań do Jette Parker Young Artists Programme przy Royal Opera House w Covent Garden (2008). W 2008 roku debiutowała partią Rozyny w Cyruliku sewilskim G. Rossiniego na Festiwalu Operowym w Amarante w Portugalii, pod batutą José Ferreiry Lobo (Orquestra do Norte).
Obecnie jest solistką Opery Wrocławskiej i Opery Śląskiej, gdzie wykonuje partie w dziełach W.A. Mozarta (Cherubin w Weselu Figara, Druga Dama w Czarodziejskim flecie, Donna Elwira w Don Giovannim), S. Moniuszki (Jadwiga w Strasznym dworze), G. Bizeta (partia tytułowa w Carmen), I.J. Paderewskiego (cyganka Aza w Manru, reżyseria Laco Adamik). Brała udział w prapremierze opery La libertà chiama la libertà E. Knapika w Operze Wrocławskiej pod dyrekcją Jacka Kasprzyka.
Występowała pod batutą Tadeusza Serafina, Mirosława Błaszczyka, Ewy Michnik, Tomasza Szredera, Tadeusza Zatheya, Krzysztofa Dziewięckiego, Rubena Silvy, Francesca Bottiliero, Waltera E. Gugerbauera, Marcina Nałęcz-Niesiołowskiego, Tadeusza Wojciechowskiego.
Katarzyna Haras bierze czynny udział w życiu artystycznym województwa śląskiego, uczestnicząc w festiwalach i koncertach takich jak np. Festiwal im. G.G. Gorczyckiego (2006, 2010 – partia tytułowa w Rinaldo G.F. Haendla). Współpracuje również z Instytucją Promocji i Upowszechniania Muzyki Silesia. Daje liczne koncerty w Polsce i za granicą (Czechy, Litwa, Finlandia, Portugalia, Niemcy).
Wersja do druku
© Filharmonia Krakowska 2010