Polish
English
KALENDARZ
zwiń hide calendar
pokaż cały miesiąc
KASA BILETOWA

telefon:

+48 (12) 619 87 33
+48 (12) 619 87 21 wew. 33

czynna


wt. - pt. w godz. 10-14, 15-19, w dni wolne - godzinę przed koncertem.

 REZERWACJA

tel/fax:

tel. +48 (12) 619 87 22

e-mail:

KALENDARIUM

KONCERT SYMFONICZNY

2017-05-12, Piątek
19:30

rodzaj abonamentu: Abonament P
miejsce: Sala Filharmonii

cena biletów:
40 zł
30 zł
30 zł
25 zł
Zarezerwuj bilet
fot. Lenka Hatasova
powiększ

wykonawcy:

Orkiestra Filharmonii Krakowskiej
Charles Olivieri-Munroe - dyrygent
Pavel Šporcl – skrzypce



 



repertuar:

Carl Maria von Weber – Władca duchów, uwertura do opery op. 27
Antonín Dvořák – Koncert skrzypcowy op. 53
Robert Schumann – I Symfonia B-dur  op. 38 Wiosenna
 

Pavel ŠPORCL – najbardziej wyróżniający się czeski skrzypek młodej generacji, „walczący muzyk”, Pavel Šporcl święci triumfy w najważniejszych salach koncertowych na świecie.

Naukę gry na skrzypcach rozpoczął w wieku pięciu lat, a później kontynuował w Konserwatorium Praskim i Praskiej Akademii Muzycznej (u Vaclava Snitila). Studiował też w USA pod kierunkiem wybitnych nauczycieli: Eduarda Schmiedera, Itzhaka Perlmana i Dorothy DeLay.

Pavel Šporcl jest laureatem wielu nagród I wyróżnień; ma na koncie imponującą liczbę nagrań, współpracuje z licznymi czeskimi i światowymi orkiestrami. Jest jedynym czeskim skrzypkiem odnotowanym w książce światowej klasy krytyka i historyka muzyki Henry’ego Rotha pt. Violin Virtuosos: From Paganini to the 21st Century.

Szeroki repertuar Pavla Šporcla obejmuje 40 koncertów skrzypcowych, niezliczone sonaty, kompozycje kameralne i wirtuozowskie. Jego występy są ciepło przyjmowane zarówno przez publiczność, jak i krytykę. W recenzjach prasowych koncertu inaugurującego sezon w Filharmonii Czeskiej (Koncert skrzypcowy a-moll Dvořáka) pod batutą Vladimira Ashkenazy’ego, krytycy wychwalali Pavla Šporcla jako „talent, który rodzi się raz na sto lat…”

Solista współpracuje z orkiestrami takimi jak Orquesta de Sevilla, Orquesta Filarmonica Gan Canaria, Orquesta Sinfonica del Gran Teatre del Liceu, Royal Liverpool Philharmonic Orchestra, Orchestra National de France, Orchestre de Paris, Czech Philharmonic Orchestra, Kyoto Symphony Orchestra, Orchestre de la Suisse Romande, Orchestre National de Lille, Sinfonia Varsovia, Slowenische Philharmony, Prague Symphony Orchestra, Prague Philharmonia, New World Symphony Orchestra, Slovak Philharmony, Staatkapelle Weimar, Hungarian Radio Orchestra, Concerto Budapest czy George Enescu Philharmonic. Šporcl pojawia się również na prestiżowych festiwalach, jak Rheingau Music Festival, Schleswig-Holstein festival, Prague Spring, International Festival of Colmar, La Folle Journée Nantes, Radio France Montpellier, Salzburger Festspiele, i w najważniejszych salach koncertowych, w tym Carnegie Hall.

Skrzypek koncertuje w towarzystwie znakomitych osobowości ,takich jak J. Suk, S. Mintz, N. Lugansky czy G. Lipkind. Jego nagrania dla wytwórni EMI, Universal i Supraphon cieszą się wielkim uznaniem krytyki.

Šporcl poza występami na salach koncertowych współpracuje z wieloma artystami spoza kręgu muzyki klasycznej. Jego projekt Gipsy Way, realizowany z zespołem Gipsy Cimbalom Band, spotkał się z entuzjazmem w wielu krajach, w tym w Chinach i Rosji. Solista stara się nieść przesłanie muzyki klasycznej do szerszych kręgów słuchaczy, przede wszystkim do młodej publiczności. Regularnie występuje w „edukacyjnych” koncertach przeznaczonych dla licealistów i studentów, zmieniając je w niezwykle popularne wydarzenia.
 


Charles OLIVIERI-MUNROE - począwszy od sezonu 2015/2016 Dyrektor Artystyczny i Główny Dyrygent Filharmonii Krakowskiej. Jednocześnie od 2011 roku piastuje stanowisko Pierwszego Dyrygenta Orkiestry Filharmonicznej Południowej Westfalii. Od 1997 roku Maestro jest także Dyrygentem Honorowym Orkiestry Filharmonii Północnoczeskiej w Teplicach, a od 2005 roku pozostaje dyrygentem gościnnym Orkiestry Festiwalu w Round Top (Teksas).
W poprzednich latach Charles Olivieri-Munroe pełnił funkcję Głównego Dyrygenta podczas Colorado Crested Butte Festival i Dyrektora Artystycznego niemieckiej Inter-Regionales Symfonie Orchester (2008), w latach 2001-2004 był Głównym Dyrygentem Słowackiej Radiowej Orkiestry Symfonicznej, a w okresie od 1993 do 1995 roku obejmował stanowisko asystenta dyrygenta Karlsbad Symphony Orchestra.

Maestro jest znany ze swojego talentu i charyzmy, międzynarodowa prasa docenia go za nowatorskie interpretacje słowiańskiego repertuaru i za wrażliwość na czystość brzmienia orkiestry. Dyrygent występował na pięciu kontynentach z najlepszymi światowymi zespołami, w tym z Izraelską Orkiestrą Filharmoniczną, Orkiestrą Filharmonii Czeskiej, Orkiestrą Symfoniczną Montrealu, Berlińską Orkiestrą Symfoniczną, Orkiestrą Filharmonii w Sankt Petersburgu, Duńską Radiową Orkiestrą Symfoniczną, Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Narodowej w Warszawie, Królewską Orkiestrą w Brukseli, orkiestrami symfonicznymi w Budapeszcie, Toronto, Oregonie, Nowym Jorku, Sydney, Amsterdamie, Frankfurcie, Atenach, Istambule, Lizbonie, Tokio, Seulu i Santiago (Chile).
W 2001 roku dyrygent zadebiutował w operze, dyrygując Falstaffem Giuseppe Verdiego na scenie Opery Komicznej w Berlinie. Od tego czasu dyrygował Don Giovannim Wolfganga Amadeusza Mozarta w Mediolanie, Aidą Verdiego w Teatro Fenice w Wenecji na festiwalu Lago di Como, występował też w Praskiej Operze Narodowej i Praskiej Operze Państwowej. W 2010 roku objął kierownictwo muzyczne nad spektaklem Żywot rozpustnika Igora Strawińskiego, wystawianym przez Warszawską Operę Kameralną. W lutym 2014 roku poprowadził w Teatrze Antonina Dvořáka znakomicie przyjęte przez krytykę wykonanie Genowefy Roberta Schumanna.

Urodzony na Malcie, dorastał w Toronto, gdzie studiował fortepian u znakomitego pedagoga, Borisa Berlina, w Królewskim Konserwatorium Muzycznym i na Uniwersytecie w Toronto. Trzykrotnie został laureatem stypendium rządowego w Ontario, które pozwoliło mu wyjechać na studia dyrygenckie do Akademii Muzycznej im. L. Janáčka w Brnie, gdzie uczył się pod kierunkiem Otakara Trhlika. Pracował również pod okiem Jiri Belohlavka i odbył dwa kursy wakacyjne w L’Accademia Musicale Chigiana w Sienie, gdzie miał okazję współpracować z takimi profesorami jak Ilia Musin i Yuri Temirkanov. W 1997 roku Charles Olivieri-Munroe odebrał grant w wysokości 20 tysięcy dolarów od Rady Sztuki Kanady. Jego kariera dyrygencka została rozpoczęta przez pasmo zwycięstw w międzynarodowych konkursach, na czele z pierwszą nagrodą na Międzynarodowym Festiwalu Muzycznym Praska Wiosna w 2000 roku, gdzie otrzymał także nagrodę wytwórni Supraphon Records, jak również nagrody Miasta Praga i Czeskiego Radia.

W 2013 roku dyrygent odebrał nagrodę Asian Pacific Brand Foundatuion, której laureatami byli przed nim m. in. Hillary Clinton, Nelson Mandela, Steve Jobs, Michael Schumacher i Mark Zuckerberg.
Charles Olivieri-Munroe nagrywa dla takich wytwórni jak SONY, RCA, Red Seal, NAXOS, SMS Classical i Naïve Records.


 

Carla Maria von Weber (1786-1826) zasłynął jako autor opery Wolny strzelec (1817-21), ale jego wspaniały romantyczny styl dochodzi do głosu także w innych utworach, na przykład w młodzieńczej uwerturze koncertowej Władca duchów op. 27 z roku 1804.  Weber od początku komponował na orkiestrę niczym na zespół solistów, odkrywając nowe instrumentalne barwy. Znane jest jego wyróżnianie waltorni, którą uważał za nośnik emocji związanych z Naturą − i tą o obliczu jasnym, i tą o twarzy mrocznej czy diabolicznej. Wyobraźnię romantyków pobudzały tematy irracjonalne, demoniczne czy bajkowe.

Koncert skrzypcowy a-moll op. 53 Antonín Dvořák (1841-1904) skomponował  w roku 1879, a rewidował w latach 1880 i 1882. Utwór został prawykonany 14 października w 1883 w Pradze przez Františka Ondřička oraz orkiestrę Teatru Narodowego pod batutą Mořica Angera. Podmiotem inspiracji był dla kompozytora wspaniały węgierski skrzypek-wirtuoz Joseph Joachim, który jednak nie zagrał dedykowanego mu dzieła. Muzyka trzech części Koncertu wpisuje się w „słowiański” okres twórczości Dvořáka. Dramaturgia utworu rozwija się od charakteru dynamicznego (część I: Allegro ma non troppo), poprzez liryczną medytację (część druga: Andante ma non troppo), po czeskiego furianta w finale (część trzecia: Allegro giocoso, ma non troppo).    

I Symfonia B-dur op. 38 „Wiosenna” Roberta Schumanna (1810-1856) powstała niedługo po ślubie kompozytora ze znakomitą pianistką Clarą Wieck. Pierwotnie miała tytuły przy swoich czterech częściach: (1) „Nastanie wiosny”; (2) „Wieczór”; (3) „Wesołe zabawy” oraz (4) „Wiosna w pełni”. Tytuł Wiosenna pochodzi od wiersza-poematu Adolfa Böttgera. Schumann wyjawił, że pracując nad Symfonią w lutym 1841 roku, tęsknił za rozkwitaniem życia − dlatego muzyka zaczyna się od „sygnału przebudzenia”. Zaznaczmy, że wcześniej autor Karnawału op. 9 pisał głównie muzykę fortepianową, chcąc zostać pianistą-wirtuozem.  „Wejście” w materię symfoniki związało się z nowym etapem w biografii artysty. Premierowe wykonanie Wiosennej poprowadził Felix Mendelssohn 31 marca 1841 roku w Lipsku.

Małgorzata Janicka-Słysz



Wersja do druku
Tworzenie stron - Fabryka Stron Internetowych Sp. z o.o. CMS - FSite

© Filharmonia Krakowska 2010

Ta strona wykorzystuje pliki cookies (niewielkie pliki tekstowe przechowywane przez przeglądarkę internetową na urządzeniu użytkownika) m.in. do analizy statystycznej ruchu, dopasowania wyglądu i treści strony do indywidualnych potrzeb użytkownika). Pozostawiając w ustawieniach przeglądarki włączoną obsługę plików cookies wyrażasz zgodę na ich użycie. Jeśli nie zgadzasz się na wykorzystanie plików cookies zmień ustawienia swojej przeglądarki.Akceptuję